Het is inmiddels al meer dan een half jaar geleden dat ik hier iets heb geschreven en eigenlijk wil ik wel weer eens een update geven.

Na mijn vorige blog begon de kerstvakantie waarna ik zou beginnen aan de 2-daagse. De kerstvakantie was een drama. Het was me gelukt om mijn tussendoortjes te eten én die extra snee brood waar ik zo'n moeite mee had, maar in de kerstvakantie liep het weer helemaal terug: mijn tussendoortjes verdwenen, evenals het toetje en mijn lunch bestond de rand van een tosti, omdat de kaas alleen in een 48+-versie was waar ik werkte en een hele tosti teveel voor me werd. Ik was dus wat kilo's kwijt na mijn drie weekjes vakantie.

Tóch kreeg ik het voordeel van de twijfel toen ik na de kerstvakantie op gesprek moest bij 2 therapeuten om te kijken hoe het verder zou gaan. Ik heb hen verzekerd dat ik het allemaal wel zou kunnen en dat de 2-daagse goed genoeg was. Dat mijn eetpatroon weer onvolledig was, kwam volgens mij door alle hectiek rondom mijn vakantiebaan en 5-daagse was sowieso geen optie, omdat ik mijn bachelor scriptie aan het schrijven was, actief was bij AIESEC en ook nog vakken wilde volgen. Blijkbaar was ik overtuigend genoeg...

2 juli zou mijn einddatum zijn, maar het is me toch een beetje tegengevallen. De eerste tijd had ik nodig om aan de groep te wennen, het was zo anders dan de pré. Verwachtten ze nou echt dat ik hen alles ging vertellen wat er in mij omging, no way, waarom zou ik dan doen? Algauw kreeg ik commentaar dat ik weinig van me liet horen en ik begon wat meer feedback te geven op anderen. Ik vond het wel prima zo: ik liet nu wel wat van me horen, maar hoefde zelf niet teveel te vertellen.

PMT en crea daarentegen waren wat makkelijker. Bij crea kon ik uitbeelden hoe ik me voelde en bij PMT was het wat gemakkelijker omdat je niet vanuit het niets een verhaal moest vertellen. Daar heb ik dan ook mijn eerste stappen gezet: spiegelen, wat foto's meenemen uit mijn verleden en bij crea het maken van een masker die nog op had.

De eerste evaluatie van de 2-daagse viel tegen. Het was andere toch opgevallen dat ik niet makkelijk iets los wilde laten over mezelf en ik moest meer van mezelf laten horen. Mijn feedback werd gelukkig wel fijn gevonden. Eindelijk zag ik zelf ook in dat er iets moest gaan gebeuren. Als ik zo zou doorgaan, zou ik er niets mee opschieten en zou ik na 2 juli geen steek verder zijn. Ik kreeg het advies mijn levenslijn te gaan maken: 3 gesprekken waarin je van jaar tot jaar aan een van de therapeuten moest vertellen wat er was gebeurd, hoe je je op dat moment voelde en wat er met je lichaam gebeurde. Dàt viel even tegen. Ik had er toch iets te makkelijk over gedacht. Dingen die ik allang was vergeten of had weggestopt kwamen allemaal weer naar boven en het werd een grote warboel. Veel durfde/wilde ik eerst niet vertellen, maar ik ging erover dromen en het spookte de hele dag door mijn hoofd. Uiteindelijk kreeg ik een vierde gesprek en heb ik meer verteld.

In de therapieuren ben ik langzamerhand ook meer over mezelf gaan vertellen. In het begin voelde ik me heel ongemakkelijk, maar het gaat steeds beter. Ik vind het nog steeds niet fijn als er teveel tijd naar mij gaat, maar ik zie ook steeds meer dat het helemaal niet erg is om tijd in te nemen en jou verhaal te vertellen. Ook vriendinnen heb ik dichterbij laten komen en heb ik mee laten kijken met alles wat ik meemaakte. Eerst zou ik me hier heel schuldig over gevoeld hebben. Ik kan het toch allemaal wel zelf en heb toch geen hulp nodig en wat boeit hen wat ik meemaak, het is toch allemaal saai dacht ik voorheen.

2 juli was ik nog niet klaar en ik heb een maand extra gekregen, 30 juli is mijn nieuwe einddatum. Ik had nog tot eind september mogen blijven, maar ik heb besloten dat ik een paar maanden naar het buitenland wil, dus dat ga ik ook doen. Ik besef ondertussen ook dat ik beter de 5-daagse had kunnen doen. Toch denk ik dat ik de goede keus heb gemaakt, omdat ik er niet achter stond om de 5-daagse in te gaan en ik weet dat het dan ook niet gewerkt zou hebben.

Met mijn eten zit het nog niet helemaal goed. Ik zit in mijn hertentamens en op het moment dat de druk heel hoog is weet ik nog steeds niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Mijn laatste P-vak heb ik eindelijk binnen (vandaag teruggehad!), dus daar hoef ik me in ieder geval geen zorgen meer om te maken. Toch baal ik dat ik mijn bachelor niet in drie jaar heb. Ik besef inmiddels wel dat ik hier niets aan kan doen en dat ik er beter uit zal komen door de therapie, maar het voelt ergens toch nog slecht. Ik heb me ook heel vaak afgevraagd wat anderen wel niet van me zouden denken: zouden ze me dom vinden omdat ik niet nominaal loop? Nu kan ik me niet meer heel druk maken om wat andere van me denken, alleen baal ik er nog wel een beetje van dat het allemaal zo is gelopen.

Ik ken nu wel mijn valkuilen en als het misgaat is niet mijn hele dag of week verpest maar denk ik "jammer, het is gebeurd, maar ik pak alles weer waar ik was en ga verder". Vreetweken heb ik dan ook niet meer.

De maanden dat ik in het buitenland zit ga ik gebruiken om alles op te schrijven om het goed af te sluiten. Ik heb vandaag een mooi boekje gekocht die ik daarvoor ga gebruiken. Er liggen nog veel dingen die ik nooit iemand verteld heb en die ik een plaats moet geven, maar ik kan nu nog even niet meer doen dan mensen laten meekijken hoe ik nú ben en wat ik nu voel en meemaak, misschien laat ik het later eens iemand lezen of mensen langzaam laat meekijken met mijn verleden.

Op dit moment zit ik midden in mijn tentamens. Mijn concentratie is ver, heel ver, te zoeken. Oude (eet)planningen worden vervangen door nieuwe, die vervolgens weer worden vervangen door nog nieuwere planningen: GEK word ik ervan. En of het nut heeft?? Nee, want vervolgens ga ik me weer schuldig voelen dat het niet volgens het échte plan (volgens de diëstist) is, maar waarom ik er toch steeds weer mee begin?? Geen idee. Mijn gedachten dwalen gewoon steeds af zodra ik boven een boek hang en voor ik het weet zit ik weer te schuiven met planningen.

Tentamens zijn verre van leuk. Het neemt een hoop stress met zich mee en overal om me heen hoor ik "hmmmm, vanavond lekker dit eten of dat, want daar ben ik echt aan toe naar een dag studeren" of "een (extra) stuk choco mag, ik heb toch tentamens". Hmmmz, waarom kan iedereen wel zorgeloos van zijn/haar normale eetpatroon afwijken omdat er tentamens zijn en kan ik dat niet?? I know, het antwoord ligt voor de hand, maar het irriteert me wel. Nou hoef ik dat stuk chocolade niet, maar mijn tussendoortjes laten zitten zou ook wel wat rust geven. Gewoon die ene week. Ik verbrand vast toch minder nu ik vooral stil zit en boven mijn boeken hang...

Waarschijnlijk is dat ook een beetje de oorzaak van mijn "innerlijke strijd": kan ik het wel of niet maken om anders te eten? Alleen deze ene week.... Maandag is het weer voorbij en dinsdag moet alles weer normaal zijn. Ik heb tenslotte toch geen pré meer, de 4 maanden zijn voorbij... En voordat ik aan de 2-daagse begin is het vast wel weer goed. Wel of niet, wel of niet, wel/niet/wel/niet/wel/niet? Tsja, voordat ik daar uit ben is er weer een eetmoment voorbij en moet mijn planning anders...

"Wat vind jij van Kerst en Sinterklaas?" Een doodnormale vraag bij de pré gister, maar ik ging spontaan huilen, en niet zo'n beetje ook. Ik wilde absoluut niet huilen, maar het ging maar door en wat ik probeerde, het stopte gewoon niet.

Waarom?? Ik weet het niet? Het is zo'n chaos in mijn hoofd. Volgende week mag ik voor de laatste keer naar de pré, omdat ik er dan 4 maanden zit en dat is de max. Daarna heb ik een paar weken geen therapie, omdat ik ga werken en in januari mag ik de 'echte' therapiegroep in.

De afgelopen weken gaat het qua braken/laxeren goed. Het komt bijna niet meer voor en vreetbuien ook niet. Als die er al zijn, zijn ze veel kleiner. Het enige probleem is nu dat ik mezelf er ontzettend toe moet dwingen om te eten en dat is af en toe echt een gevecht. Zo durf ik niet een variatie op mijn eetschema te nemen. Alles MOET iedere dag hetzelfde en in de lichtste versie. Althans, tot vorige week.

Vorige week was het helemaal een drama met mijn eten. Durfde 2 dagen geen brood te eten en at dan niks in plaats van mijn brood. Tuurlijk werd de drang naar een eetbui op een gegeven moment enorm groot. Ik besloot het weer een keer toe te laten, ging naar de winkel en kocht pakken speculaas en koek. Thuis aangekomen dacht ik "waar ben ik mee bezig??". Ik heb alle pakken open gemaakt, het verkruimeld en vervolgens weggegooid. (??) Zelfs dat ging niet meer. Ik moest ook vrij vaak uit eten en omdat ik altijd het gevoel heb dat mensen zich dingen gaan afvragen als ik minder eet, compenseer ik de rest van de dag met het avondeten, zodat ik dan wat meer kan eten. Achteraf zie ik ook wel dat dit nergens op slaat, maar op dat moment is het zo logisch en iedere keer lijkt het weer opnieuw heel logisch.

Terug naar Sinterklaas en Kerst... 2 grote vreetfestijnen achter elkaar in mijn ogen. Ik zit al weken te piekeren over het kerstdiner en alle S'klaasactiviteiten. Vre-se-lijk. 1000 oplossingen heb ik al bedacht, maar geen een is goed genoeg om in ieder geval op gewicht te kunnen blijven tijdens deze 'feestdagen'. Daarna ook nog eens Oud en Nieuw (leve de oliebollen, jegh!!). Ik ben bang dat een van deze dagen uitloopt op een vreetbui en dat ik geen mogelijkheid heb om het eruit te gooien. Pffffff, mijn hoofd stroomt ervan over!!

Anyway, vandaag heb ik een soort 'overbruggingsdag' naar mijn oude schema en morgen MOET ik van mezelf weer alles eten. Ik wil absoluut niet het risico lopen dat ik naar de 5-daagse moet.

Eigenlijk wil ik toch nog even mijn verhaal over De Ursula kwijt....

Een tijdje geleden werd er in mijn groep @ de pré gevraagd wie er aan een erfelijkheidsonderzoek mee zou willen doen. Een eetstoornis kan namelijk erfelijk zijn en ik had ergens al een vaag vermoeden dat dit ook bij mij het geval zou kunnen zijn.

De bedoeling was dat je speeksel zou opsturen en een vragenlijst zou invullen. Een paar weken later kreeg ik een 2e vragenlijst met wat gedetailleerdere vragen, maar meerkeuze dus nog wel te doen. Bovendien kan je daar ook even de tijd voor nemen. Ook werd er gevraagd of er mensen uit mijn familie zouden willen meewerken, maar aangezien mijn familie niet op de hoogte is (zowel van mijn vaders' als moeders' kant) heb ik dat gedeelte overgeslaan en mijn antwoorden weer teruggestuurd.

Ik werd opgebeld: of ik op gesprek zou willen komen? Inmiddels praat ik er vrij makkelijk over, dus ik dacht "prima, als ik daar iemand mee kan helpen" en ik maakte een afspraak.

Vorige week vrijdag was het zover. Slechts een paar mensen wisten dat ik mee zou gaan doen aan een onderzoek en ik wilde alleen, dat zou wel allemaal goed gaan, dacht ik.... De nacht ervoor heb ik slecht geslapen en ik was enorm zenuwachtig die ochtend. Pffffff, eenmaal in Leiden (ik moest naar Leidschendam) pakte ik eerst de verkeerde bus en eenmaal in de goede bus dacht ik dat ik de vast en zeker de halte voorbij zou rijden, maar dat gebeurde niet. Toen stond ik daar voor De Ursula en moest ik dat heeeele lange pad naar achter toe lopen. Onderweg heb ik drie keer stilgestaan: ik kon nog omkeren, het zou wel laf zijn, maar dan hoefde ik in ieder geval niet verder. Wel/niet/wel/niet/wel/niet??? Ik besloot toch door te lopen, wilde ook niet dat er mensen op zouden wachten en ik niet zou komen. Ik heb er zelf ook een hekel aan als ik op mensen moet wachten, laat staan dat iemand dan helemaal niet zou komen!

Eenmaal dat lange pad afgelopen en bij de receptie aangekomen zag ik natuurlijk de verkeerde mensen langslopen: graat en graatmager. Laat ik even duidelijk zijn, voor mij was dat op dat moment verkeerd (tuurlijk ZIJN die mensen niet verkeerd, misschien beetje omslachtige omschrijving), omdat ik nog banger en zenuwachtiger werd. Anywayyyys er ging vanalles door mijn hoofd. Zouden ze denken dat ik een nieuwe stagiaire ben, omdat ik geen ondergewicht heb, zouden ze denken dat ik me aanstel, zouden ze zich met me vergelijken? En wat als die mensen van het onderzoek me zouden zien: zouden ze denken "hmmmz, daar hebben we dus niet aan?" of ook "goh dat is een aanstelster??". Ik vroeg me nog eenmaal af of ik toch niet moest omkeren, maar echt tijd om daar over na te denken kreeg ik niet, want daar kwamen de twee vrouwend die mij zouden interviewen al aan. Ik kon er niet meer onderuit, de beslissing werd voor me gemaakt, ik kon niet meer terug. Ik nam een diepe zucht en stond op. Hup, verman jezelf en gewoon doen dacht ik en daar ging ik.

Het interview was zowaar nog erger. Tuurlijk gaven ze aan dat ik pauze zou mogen nemen, maar het enige dat ik dacht was dat ik zo snel mogelijk weg zou willen. Ik ben gewend om alles per week te kijken, maar dat ging tijdens het interview anders, het moest per maand en niet alleen over de laatste tijd, maar over de laaste 6 jaren dat ik al met mijn eetprobleem zit. Dat was zo heftig. Ik schrok toch wel enorm, omdat ik nooit per maand tel hoe vaak het misgaat en zeker voordat ik in therapie ging hield ik dat niet bij. Het gebeurde en ik verdrong het, wilden er niet meer aan denken. Nu moest ik dat gaan optellen?? Als ik het vergelijk met hoe het nu gaat is het een heel groot verschil. Ik heb tijden gehad dat ik 2 à 3 keer per dag alles eruit gooide na een gigantische eetbui. Tel dan maar uit per maand... Jemig!! Hoeveel geld en vooral tijd ik daar ingestoken heb, niet normaal.

Ook moest ik beschrijven hoe een eetbui er voor mij uitzag, zowel een kleine als een grote. De kleine gaan nog wel, dat is gewoon een half brood een zak chips of een ontbijtkoek bijvoorbeeld, maar bij grote eetbuien weet ik het soms niet meer. Halverwege probeer ik dan een deel van mijn eten weg te gooien, omdat ik weet dat ik niet meer kan stoppen, maar ook niet alles wil eten, maar ondertussen gaat het maar door totdat het allemaal op is. Pakken koek, ijs, brood dat heel dik besmeerd is, pannenkoeken, wraps, alle restjes in de koelkast, chocoladerepen, onvoorstelbaar, het stopt dan gewoon niet...

Na ruim 2uur was het interview afgelopen, ik was blij dat het voorbij was en wist niet hoe snel ik naar buiten moest. Frisse lucht, dat was wat ik nodig had en dan zo snel mogelijk via dat lange pad weg, terug naar huis. Ik voelde me zo vreselijk en wilde iemand bellen toen ik bij het bushokje voor de kliniek stond. Helaas kwam er een oude man aan die ook met de bus moest, ik kon moeilijk bellen. Daarna meteen de trein in, dus er was gewoon geen mogelijkheid. Eenmaal thuis was ik zo moe en voelde ik me zo dik. Stelde ik me nou zo aan? Die meiden daar waren zo dun!! Ergens weet ik ook wel dat je met boulimia vaak je gewicht behoud of zelfs iets dikker wordt, maar dat maakt het in mijn ogen wel minder erg. Ik kon ook niet meer eten. Aan het eind van de middag nam ik het eerste pas. Het MOEST voor mijn afspraak, maar ik heb me niet vaak dikker en lelijker gevoeld dan op dat moment. Ben blij dat dit voorbij is...

Pfffffffff, k*teten ook af en toe. Gister vierde een studievriendinnetje haar 21e verjaardag en ik was uitgenodigd voor haar borrel bij haar ouders thuis. Erg gezellig allemaal en ook leuk om een keer te kijken waar zij vandaan komt en hoe zij leeft (het was in Breda en zij woont zelf ook gewoon in Rotterdam).

Dat studievriendinnetje kan echt heel lekker koken, taarten maken etc. en ik wilde het niet overslaan. Ik had daarom voor mezelf bedacht dat ik een stukje taart zou nemen en 's avonds had ik nog een andere borrel en als ik dan mijn avondeten over zou slaan zou ik daar wijntjes kunnen drinken en zo aan de goede hoeveelheid cal. kunnen komen (geen problemos @ de pre dan...). Prima plan vond ik het dus, niemand zou het merken en ik zou geen chaos in mijn hoofd hebben.

Afijn, taart gegeten (speculaas, heeeeerlijk was 'ie), wijntje op en toen ik besloot terug te gaan zei dat vriendinnetje "blijf je dan niet eten??". Hmmmmz, ik probeerde er nog onderuit te komen, maar helasos ging dat niet, omdat een ander studievriendinnetje die van mijn eetprobleem weet even subtiel aan mij liet weten dat ik mijn eetafspraken die ik bij de eetpoli maak na moet komen. Ze is er geen voorstander van dat ik waarschijnlijk naar de 2 ga en omdat ik wilde bewijzen dat dat het niet was besloot ik toch maar te blijven. Oke, in principe heb ik niet veel op (sla en een klein stukje hartige taart), maar mijn dag was toch een soort van vepest qua eten. Ik voel me nog steeds helemaal niet goed.

Tot mijn grote verbazing zag ik dat ik wel minder woog (het voelde als 2 kg meer, al weet ik dat dat theoretisch gezien niet kan...), maar ik kon vandaag niet eten voor 11.30u. Vanavond ook nog eens een feest van mijn studentenvereniging. Erg leuk allemaal, maar ook dáár moet ik weer voor uit eten. Pffffff, het liefst had ik vanavond gewoon soep gegeten als avondeten, ik kan het gewoon even niet loslaten, heb vandaag al zo'n 10 nieuwe planningen gemaakt. Moet ik nou vanavond de helft eten van alles of toch maar alles omdat het anders opvalt en hoe zit het nou met mijn tussendoortjes en drie hoofdmaaltijden? Drie keer lukt niet meer. Ik moet om 20u eten en krijg daarvoor echt niks meer door mijn keel. Eigenlijk vind ik dat ik nu al teveel op heb en eet ik liever niet, maar ik kan moeilijk niets eten. Om alles even op een rijtje te zetten: heb vandaag een kaal broodje op, een eierkoek (ik had vorige week al besloten dat ik vandaag een eierkoek zou eten en dat moest nog maar mogen zeg maar) en een light toetje à 80cal, zodat ik vanavond geen toetje hoef maar wel maandag bij de pré kan zeggen dat ik een toetje op heb. Jegh, als ik het zo intik lijkt het nog meer, brrrrr.

Njah, ik moet er maar even niet teveel over na proberen te denken en gewoon gaan vanavond! Volgende keer misschien ook maar geen taart eten @ een verjaardag. Achteraf voel ik me toch ook een beetje schuldig dat ik het als 'complete hoofdmaaltijd' in mijn eetdagboek wilde schrijven. Ik houd alleen mezelf voor de gek op deze manier.

Ik heb vanmiddag mijn evaluatie gehad. Het spant erom, maar als ik het voor elkaar krijg om de komende 4 weken mijn drie tussendoortjes te eten én mijn laatste snee brood mag ik naar de 2-daagse!!

Ik was ontzettend zenuwachtig en had mijn dag heel vol gepland zodat ik er niet over na hoefde te denken en had vannacht zo slecht geslapen. Alle mogelijke uitkomsten zijn langs gekomen in mijn hoofd. Gelukkig is het nu voorbij.

Ze waren enorm positief: ik heb de laatste weken hele grote stappen gezet en ze merkten aan me dat ik heel erg gemotiveerd ben. Dat ben ik dan ook!! Mijn afspraak voor volgende week is de extra snee brood, maar ik ga écht proberen er elke dag een plakje ontbijtkoek bij te doen. Ik wil ze laten zien dat ik het wel kan!!

Eigenlijk heb ik nu pas zin om verder te schrijven. Ondertussen is er behoorlijk veel gebeurd, maar ik zal eerst mijn verhaal afschrijven.

Zoals ik de vorige keer al zei, werd eten en braken mijn dagelijkse bezigheid. Soms ging het even goed en dan viel ik weer keihard terug in mijn gewoontes. Het vervelende was dat ik er niet van afviel, zelfs nóg iets zwaarder werd. Het frustreerde me zo erg dat ik zoveel mogelijk thuis probeerde te zijn. Alleen als ik er echt niet onderuit kwam of als ik dacht dat het mensen op ging vallen dat ik veel thuis was.

Begin dit jaar kwamen er twee clubgenootjes naar mij toe. Wéér was ik meteen weggegaan na het clubeten en dat begon mensen op te vallen. Het was een ontzettend confronterend gesprek. Op een gegeven moment brak ik en heb ik wat losgelaten, maar lang niet alles. Voor hen was het genoeg om van me te eisen dat ik er iets aan zou doen. Inmiddels was ik kort daarvoor twee keer in het ziekenhuis beland omdat ik ademhalingsproblemen en hartkloppingen had en ze waren bang dat het nog slechter met me af zou lopen. Zou ik er niets aan doen dan zouden ze mijn ouders inlichten.

Ik sprak af om een diëtist te bellen de volgende dag om te kijken naar mijn eetgewoonten. Ik wist gewoon niet meer wat nou wel of niet goed was en had geen flauw idee wat een normaal eetpatroon was. Ik dacht dat het dé oplossing was. Helaas bleek dit algauw niet zo te zijn. Ik ging zo'n 3 à 4 keer toen zei ook al aangaf dat ik daar niet op mijn plaats was.

Vervolgens ging ik weer door met waar ik mee bezig was. Korte tijd later heb ik me door een clubgenootje over laten halen om naar de universiteitspsycholoog te gaan. Ik deed het, maar alleen zodat ik dan kon laten zien dat er niets met me mankeerde.

Toen ik voor een tweede gesprek moest terugkomen, zei ze dat het daar stopte. Ze zei "mensen met een eetstoornis behandelen we niet zelf". Ik zei "maar dat heb ik niet, ik rommel alleen een beetje met eten". "Dat heb je wel", zei ze, "en dat is nou juist het probleem. Ik heb je meteen ingeschreven bij een eetpoli."  Helemaal verbouwereerd ging ik naar huis, waar ik een eetbui kreeg en vervolgens een tijd lang heb gehuild. Wat moest ik nou??

Toch besloot ik door te zetten, ik trok het niet veel langer meer. Het ging slecht met mijn studie, ik kon me niet concentreren en was ontzetten moe. Mijn ogen waren mat, mijn huid grauw en ik had nergens meer zin in. Stel je voor dat mensen mij zo zagen, zo dik en lelijk...

Eind mei had ik mijn eerste gesprek bij de eetpoli, de intake. Verschikkelijk vond ik het. Ik had net een soort van 'goede week' (tijdens deze weken kon ik het braken heel erg beperken, hoewel ik wel dagelijks laxeerde) en vond het niet nodig meer. Het ging goed met me, ik moest nog maar een klein stukje en dat zei ik dan ook. Als ik het die 1 of 2 weken vol kon houden, kon dat toch nog veel langer. Ik vroeg me echt af waarom ze dachten dat ik dat niet zou kunnen. Oke, vooral aan het laxeren moest ik wat gaan doen, maar ik kreeg daar wat laxeren betreft wel een eye-opener.

Tot die dag wist ik dat laxeren slecht was voor je darmen, maar dat deed me niet zoveel. Die dag kwam ik erachter waarom ik soms hartkloppingen had en waarom ik me soms zo voelde. Het gevolg van laxeren is dat je een kaliumtekort krijgt en dat stofje zorgt voor de werking van je spieren en dus ook voor je hart. Ik ben daar zo van geschrokken. Toen ik thuis kwam heb ik alle laxeerpilletjes, 3 of 4 doosjes, bij mijn huisgenootje naar binnen gegooid. Het MOEST stoppen, het enige waar ik aan kon denken was dat het nog meer mis zou gaan. Dagen achter elkaar zette ik 's avonds de tv op 'sleeper', omdat ik niet na wilde denken en ook niet durfde te slapen. Ik was zo bang dat er iets zou gebeuren. Een maand lang heb ik helemaal niet gelaxeerd, nu doe ik het nog zo'n 2 à 3 keer per maand en soms zelfs minder.

2 weken na mijn intakegesprek kreeg ik een telefoontje. Er was iets misgegaan en ze waren mijn intake kwijt. Ik moest nóg een keer alles gaan vertellen. Daarna kreeg ik mijn adviesgesprek en op dat moment wisten ze niet in welke groep ze me wilden plaatsen, de 1- 2- of 5-daagse, het was allemaal nog een beetje vaag.

Na de intake heb ik mijn ouders ingelicht. Ik heb een 4 pagina's tellende brief geschreven, ik kon (en kan het nog steeds heel moeilijk) het woord gewoon niet zeggen, het was té moeilijk, té confronterend. Mijn moeder huilde, maar wist ergens wel dat er iets niet klopte. "Soms dacht ik aan de mogelijkheid dat je een eetstoornis zou hebben, maar dan deed of zei je weer iets waardoor ik gerust gesteld werd en me schaamde dat ik daaraan dacht", zei ze. Mijn vader zei niet veel, hij is niet echt een prater. "Goed dat je er iets aan gaat doen zei hij, pas je op!". Het klinkt misschien vreemd, maar zo zit hij in elkaar. Ik weet dat ik ze pijn heb gedaan, maar met name mijn vader kan zijn gevoel niet uiten.

6 augustus kon ik beginnen in de prégroep, de voorbereidende groep op de daadwerkelijke therapie. In de 4 maanden (max.) dat ik hierin zou zitten zou moeten blijken in welke therapiegroep ik zou moeten. Het begin was vreselijk. Elke maandag moest (en moet ik nog steeds) naar de pré. Het is maar een middag waarin we in het eerste blok gaan praten over je eetpatroon, nieuwe afspraken gaat maken (1 sneetje brood meer, of beleg op je brood bijvoorbeeld) en waarin je verteld over de afgelopen week, wat eigenlijk nog het verveldendste is omdat je ook moet zeggen hoe vaak het bijvoorbeeld mis is gegaan.. Het tweede blok gaat het over alles behalve eten. Dat blok gaat over dingen die je meemaakt in het dagelijks leven of over dingen die nog moeten komen. Denk aan 21-diners van clubgenootjes (erg gezellig, maar vre-se-lijk moeilijk) of over hoe je overkomt op andere mensen. Ik ben in hele vreemde situaties gekomen omdat ik ineens helemaal flipte.

Zo kan ik op een bbq gewoon niet veel meer dan sla wegkrijgen of het gaat eruit (waardoor ik vaak vragen krijg: "heb je geen honger?" of "heb je al gegeten?") en ben ik tijdens het uitgaan helemaal over de zeik geraakt toen iemand zei dat ik een mooi meisje was. Hoe kon hij dat nou zeggen?? Ik zie toch zelf ook wel dat dat niet zo is?!! Vreselijk vond ik dat hij 'loog' tegen mij!! Ik werd echt boos. Volslagen belachelijk natuurlijk, want zo had ik nog nooit gereageerd.

De eerste maand ging erg slecht. Hoewel ik niet laxeerde compenseerde ik het door nog meer te gaan braken. Ik voelde me zo vies!! Ze kwamen zomaar aan mijn eetpatroon, maar de chaos in mijn hoofd werd daardoor steeds groter.

Toch ging het, naar mate ik meer eetafspraken ging maken, beter. Mijn eetbuien werden minder groot en ook kwam het minder vaak voor. Eind september zelfs maar zo'n drie keer per week. Wel klampte ik me helemaal vast aan mijn eetpatroon: 's ochtends een kaal broodje (een Havenini) van de bakker, tussen de middag weer een (kaal) en 's avonds ossenstaart- of uiensoep en later een kant-en-klaarmaaltijd. Alleen op dinsdag at ik 's avonds 'normaal' of wanneer het écht niet anders kon. Iedere dinsdag heb ik namelijk een vergadering met mijn team van de organisatie waar ik bij zit en ik wilde absoluut niet dat zij ervan zouden weten. Wel heb ik mij coördinator algauw ingelicht. Ze ging, toen ze een keer alleen bij mij kwam eten, zoveel vragen stellen dat ik het ineens vertelde. Ergens wist ik dat ik haar kon vertrouwen.

Na zes weken kreeg ik mijn eerste evaluatie. Het advies werd de 5-daagse, maar daar moest ik zelfs nog een hoop voor doen, namelijk 6 keer per dag eten (3 hoofdmaaltijden en 3 tussendoortjes, waarbij fruit niet meetelt...) en een toetje eten. Ik was zo boos!! Ze begrepen het volgens mij gewoon niet. Ik ben niet iemand die in de 5-daagse hoort, ik was lang niet de erste in mijn groep en had al best grote stappen genomen.

Ik raakte enorm gemotiveerd, wilde de drie tussendoortje nemen. Natuurlijk ging dat mis. Zelfs nu, drie pogingen later, ben ik er weer mee gestopt. Steeds loopt het uit op vreetbuien, braken etc. en ik wil dat niet meer. Het moet stoppen!!

Mijn laatste poging was drie weken geleden, het resultaat was 5 dagen met vreetbuien. Het klinkt erg, maar inmiddels zijn mijn vreetbuien niet meer zo groot. De laatste echte grote vreetbui heb ik voor het laatst in september gehad. Ook kon ik het in die dagen bij een keer braken laten.

De laatste twee weken gaat het ontzettend goed met me. Als ik het tot dinsdag volhoud (en daar ga ik van uit!!) heb ik al twee weken niet gebraakt en gelaxeerd!! Ik durf inmiddels ook weer brood in huis te halen (brood voelt onveilig en daar ging het voorheen vaak mis...) en besmeer mijn brood zelfs. Verder ben ik ook van mijn kant-en-klaarmaaltijden af. Ze kwamen me dan ook mijn neus uit, want de enige k&k-maaltijden die ik at waren die met garnalen en de biefstuk teryiaki van de AH Excellent. Ik werd er gek van, maar durfde eerst niets anders. Verder neem ik inmiddels zelfs elke dag een toetje!! Ik wil namelijk heel graag de 2-daagse in, zodat ik nog een beetje normaal kan leven, en daar moet je een toetje voor eten.

Tuurlijk heb ik het af en toe moeilijk. Vorige week had ik twee dagen lang een congres waar ik niet kon eten wat ik wilde en ik wilde dan ook eerder naar huis. Toch ben ik gebleven en daar kan ik achteraf wel een beetje trots op zijn. Verder kan ik het ook niet laten om langs de koeken te lopen in de supermarkt, het liefst loop ik er zelfs drie keer langs. Gewoon om te testen of ik sterk genoeg ben en eigenljk lukt het aardig. Ook wil ik nog weleens die soep nemen, omdat ik weet dat ik daar 'vol' van ga zitten en het maar 80cal. heeft, maar dat zou niet volgens de afspraken zijn en het lukt me dan ook aardig om gewoon te eten.

Nog drie tussendoortjes dus en eigenlijk nog een snee brood extra en dan heb ik een soort van normaal eetpatroon. Ik heb nog een maand de tijd, tot 6 december.

Morgen krijg ik mijn tweede evaluatie. Ik hoop dat ze me het advies geven om naar de 2-daagse te gaan. Ik ben zoveel vooruit gegaan en buiten mijn eetpatroon voldoe ik aan de 'eisen' om naar de 2-daagse te mogen (BMI is goed, ik heb minstens twee mensen ingelicht, heb een systeemgesprek gehad, ik eet een toetje, ik vind dat ik wel inzicht heb in mijn stoornis en zo zijn er nog een paar punten). Nog een dagje dus en dan weet ik weer meer...

Ik vind het wel weer even goed voor vandaag. Mijn verhaal van afgelopen vrijdag komt nog wel.

Mijn allereerste blog...

Gisteren kreeg ik een mailtje van iemand uit mijn prégroep (daarover straks meer). Zij is een jaar geleden begonnen met een blog en ze stuurde me de link daarvan, zodat ik haar hele verhaal kon lezen. Ik ken haar namelijk pas sinds augustus. Ik vond het zo indrukwekkend dat het me toch wel aan het nadenken heeft gezet.

Al gaat het inmiddels beetje bij beetje beter met me, maar ik ben nog lang niet klaar met mijn therapie. In augustus ben ik begonnen en inmiddels krijg ik steeds meer de behoefte mijn verhaal op te schrijven. Ik ben weer begonnen met het schrijven in mijn dagboek, maar eigenlijk wil ik straks niet alleen pagina's lang dingen terug lezen waar ik liever niet aan terug denk. Begrijp me niet verkeerd, ik wil mijn probleem niet ontwijken en zal er ook wel kort iets over vertellen, maar ik wil niet steeds terug lezen hoe ik me voelde op momenten dat ik echt even diep in de put zat. Daarom heb ik besloten een weblog te beginnen, alleen voor dit.

Prégroep, dingen waar ik liever niet aan wil denken, ik snap dat het allemaal erg vaag klinkt nu. Ik zal er wat meer over vertellen. Om maar met de deur in huis te vallen, ik heb een eetstoornis, boulimia om precies te zijn.

Eten is altijd al een issue geweest. Ik was als baby en kleuter veel te dik, hoewel ik niet veel snoepte. Mijn ouders moesten er extra opletten en daarom werden de tussendoortjes afgeschaft. Ik werd ouder en langzamerhand wat minder dik, hoewel ik wel mollig bleef. Opzich is dat niet zo'n probleem, maar ik ging turnen en moest daarvoor afvallen om verder te komen. Niet dat ik ontzettend goed was, maar ik deed wel mee aan wedstrijden, dus moest ik slanker worden van mijn trainster, al was ik nog zo jong.

Rond mijn twaalfde begon ik weer wat dikker te worden. Vervolgens kreeg ik van mijn trainster te horen dat ik moest kiezen: afvallen en doorturnen óf ze zou me niet meer vangen als ik iets nieuws zou moeten leren. Dit was de druppel. Ik begon te puperen, begon me natuurlijk een beetje tegen alles te verzetten en ik besloot te stoppen.

KILO's kwam ik aan. Ook niet gek als je van vier trainingsdagen per week naar nul gaat van de een op de andere week... Het kon me allemaal niets meer schelen, ik kon eten en doen en laten wat ik wilde. Nooit meer zou ik me druk hoeven maken om mijn gewicht!!

Toch knaagde het aan me: om mij heen was iedereen dunner. Ik was 13 jaar oud inmiddels en woog ruim 69kg. Dit was de druppel, hoe kon ik nou zo jong zo dik zijn?? Niemand zou mij zo toch mooi vinden? Wat zouden mensen van mij denken, of erger nog, wat zouden ze over me zeggen?

Op mijn veertiende deed ik mijn eerste serieuze lijnpoging. Het werkte, in no-time woog ik 10kg minder en ik kreeg ontzettend goed reacties uit mijn omgeving. Ze vonden het allemaal zo knap en ik zag er beter uit dan eerst, ik voelde me gelukkig! Wel vroegen mensen zich af hoe ik zo snel zoveel afgevallen was. Ik was weer begonnen met sporten en gebruikte dat als 'excuus', terwijl ik ondertussen 2 sneetjes brood en wat groente at op een dag. Ik mistte het eten niet eens.

Vanwege de vele vragen en omdat ik steeds ontzettend moe was, me niet meer kon concentreren, besloot ik even 'pauze' te nemen. Ik was vastbesloten door te gaan, maar wilden niet dat mensen zich er al teveel mee zouden bemoeien of me zouden dwarsbomen. Bovendien voelde ik me met die 59kg al veel beter dan eerst en kon ik daar voorlopig wel mee leven.

Een jaartje ging het 'goed' en jojode ik niet heel veel, maar het eten hield me bezig. Inmiddels was ik gaan laxeren, dagelijks, maar het schoot niet op. Ik viel soms af, maar dat kwam er meteen weer bij, het was niet blijvend. Al die moeiten, buikpijn en stress om mijn laxeermiddel ongemerkt te kopen en vervolgens te verstoppen was voor niets.

Ik besloot het afvallen op te pakken. Weer ging het geweldig. Ik viel al snel 6kg af en woog nu 53kg. Mensen gingen zich nu wel druk maken. Met mijn lengte is 53kg vrij weinig en er werden zelfs vragen gesteld aan mijn ouders. Ik ontkende alles en kon het weer even opzij zetten. Alhoewel, ik deed er alles voor om 'op gewicht' te blijven, maar meer afvallen deed ik niet. Het kostte me wel enorm veel moeite. In het begin ging het nog wel, maar weer merkte ik dat ik me niet optimaal kon concentreren en de fietstochten naar school werden steeds zwaarder. Verder had ik het voortdurend koud. Ik voelde me helemaal niet zo goed meer als eerst, toch bleef ik zo doorgaan.Om die 53kg te behouden moest ik weinig eten en veel sporten, heel veel sporten. Ik bleef daardoor op gewicht, maar werd wel steeds smaller.

Door het vele sporten kreeg ik ineens een overbelastte voet en moest ik 6 weken stilzitten! Ik welke bochten ik me ook wrong, ik ontkwam er niet aan dat ik iets zou aankomen, 2 kg om precies te zijn. Vre-se-lijk vond ik het, het moest er zo snel mogelijk af. Ik begon te snel teveel te sporten en opnieuw moest ik 6 weken stilzitten. Daarna was ik weer op hetzelfde punt, op 55kg. Het moest en zou er nog steeds zo snel mogelijk afgaan, maar het mocht ook niet teveel opvallen.

Ik was bang dat ik nóg een keer 6 weken stil zou moeten zitten, dus ik besloot dat ik een soort buffer moest gaan opbouwen en viel wat extra kilo's af. Ik voelde me weer helemaal gelukkig en vond het mooi dat iemand me eens gratenpakhuis noemde of dat andere meiden me verafschuwden omdat ik nét iets dunner was.

Het ging goed totdat ik ging studeren in een andere stad en op mezelf ging wonen. Enerzijds was het nu makkelijker om te verbergen, anderzijds zat ik met het probleem dat ik lid was geworden van een studentenvereniging. Ik was de enige van mijn middelbare school die naar R'dam ging en was bang niet snel genoeg nieuwe mensen te leren kennen. 10 dagen langs moest ik ontgroening lopen én daar was het verplicht om 2x per dag 3sneetjes brood te eten én om je bord 's avonds leeg te eten. In 10 dagen tijd kwam ik 3 kilo aan.

Daarna kwam de 'groeperingstijd', de tijd waarin je je jaarclub moest samenstellen in een tijd van zes weken, wat betekende dat er veel geborreld moest worden. Ik wist niet meer wat ik moest doen, er moest een oplossing voor te vinden zijn. Die oplossing was makkelijk: door te braken kon ik én eten wat ik wilde én dun blijven.

Dit heeft niet lang gewerkt. Ik voelde me vies en kon niet altijd een gelegenheid vinden om over te geven. Toch kon ik er niet mee stoppen. Het was zoveel makkelijker! Gewoon eetafspraken hebben met andere mensen en meedoen met alles, ik moest het maar voor lief nemen. Bovendien, wat was er verkeerd aan, ik had het toch allemaal zelf in de hand?

Ik werd wel dikker doordat ik soms het eten niet kwijt kon. Bovendien kreeg ik mijn eerste grote eetbuien. Belachelijk veel geld heb ik uitgegeven aan koek, snoep, ontbijtkoek, chips, brood, dingen die niet op mijn veilige lijst stonden. Ik wilde hier niet mee doorgaan, het moest stoppen, maar het kon niet. Zodra ik weer minder ging eten, ontstond er een enorme drang naar heel veel eten en ik werd veel sneller licht in mijn hoofd als ik weer een dag ging vasten. Ik raakte in paniek als ik eraan dacht dat ik vanaf het moment dat ik weer ging vasten geen eetbui meer zou mogen hebben. Ik hield het vol totdat mijn 'plan' van die dag nét niet lukte (een broodrandje teveel, of een half uur te vroeg 'eten') en ik weer een eetbui had. Langzamerhand werd het mijn dagelijkse bezigheid. Soms ging ik wel drie keer per dag naar de supermarkt om eten te halen en ook het laxeren werd weer meer. Ik had een een plan gemaakt om elke keer ergens anders en op andere tijden laxeermiddelen te kopen, zodat het niet zo zou opvallen.

Pffff, ik moet even stoppen, ik ben op. Morgen schrijf ik verder...